Liefdesverdriet

Ik kan niet begrijpen hoe het fout kon gaan.
Je zei het me, mijn hoop en dromen weg.
Stil word ik ervan, verdrietig maar ook boos.
Een steek,stomp,verschrikkelijke pijn.
Vanbinnen krimp ik langzaam in elkaar,
steeds stiller nog meer verdriet.
Mijn gevoelens hou ik bij me, niemand mag het zien.
Masker op, vrolijk verder, ook al ben ik dat vanbinnen niet.
Stop met kijken, stop met lachen, stop met alles wat je doet.
Dit helpt mij je beter te ontwijken en je te vergeten wat ook moet.
Als ik je aanwezigheid voel kan ik het gewoon niet laten.
Warm, leeg, alles om mij heen verdwijnt.
Dan moeten mijn ogen de jouwe bereiken is alles weer even goed.
Snel draai ik me ogen weer weg en word ik langzaam weer normaal.
Ik realiseer dat de waarheid hard is en dat ik je moet laten gaan.