Lieve papa, ik mis je!

Ik was nog maar 10,
maar ik moest me gedragen als een volwassene.
Je kon het niet aan me zien,
In de ambukance naar het ziekenhuis met loeiende sirene.

Wat een vreselijke tijd was dat,
Elke dag in het ziekenhuis in Leiden.
Een tijd die ben ik helemaal zat,
Keer op keer, jou daar zien strijden,
Een tijd vol medelijden.

Een dappere papa,
Zo mag ik je wel noemen.
Een paar keer was je er bijna,
Maar dan kwam leukemie het weer verdoemen.

En toen een dag, ik kreeg iets vreselijks te horen,
na 2,5 jaar vechten heb je uiteidelijk deze enorme strijd verloren.
Voor de hele familie verging in het verdriet,
De gedachte dat jij ons snel verliet.

2 weken ben je nog bij ons thuis geweest,
De verdriet die speelde nog het meest.
Je zal echt voor altijd bij me zijn,
Bij zon licht en maneschijn.


Je verdiend dit niet. Ik hou van van je