Geest vol gedachten.

De tijd is aangekomen.
Eenzaamheid slaat toe.
Contacten vallen langzaam weg en blijven zwijgen tot in de eeuwigheid.
Mijn geest begint met me te spelen, aangezien ik zo eenzaam me dagen doorbreng in mijn kamer.
De dag word nacht, en veranderd niet meer.
Gelukkig word de nacht verlicht door de witte vlokken die op aarde blijven kleven.
Maar als de regen valt, word ik weer verslonden door het duister.
Alleen pillen kunnen mijn leed verzachten, maar daar zit ik niet op te wachten.
Pillen slopen je geest, maken je nep, en je zou nooit meer hetzelfde zijn.
Ik blijf zwijgen over het leed dat in mijn hoofd speelt als een toneelstuk
Jammer genoeg sluit het doek niet, maar zolang ik gedwongen blijf ernaar te kijken geniet ik ervan.
De acteurs hebben geen woorden meer, het is een zwijgend toneelstuk.
Mijn gedachten zwijgen voor een keer.
Ik voel me verdwaald op zee.
Ik dobber maar wat met de stroming mee.
Ik kan wel zwemmen naar de kust, maar ik wil ook weten wat er gebeurd als ik blijf dobberen.
Zal er een avontuur komen, waarnaar ik zo verlang?
Zal überhaupt iemand me vinden?
Zal ik zwemmen, aanspoelen en weer verder dromen over een avontuur?
Zal ik blijven drijven en het avontuur aangaan?
Of zal ik in deze rode bloederige zee verdrinken?
Ik sluit mijn ogen en laat me zinken.
Mijn hersenen snakken naar zuurstof maar ik geef niet toe.

Want soms heeft de geest het allemaal fout.