Eindeloze cirkel

Huilend op mijn kamer,
nog steeds, alweer.
Ik weet het niet.
Een verdriet, zo hevig,
en zo zonder einde.
Het overspoeld me,
ik verdrink.

Ik kan het stoppen.

Grijpend naar het mes,
door mijn waas van tranen.
Een kras over mijn arm,
en nog een, en nog een.
Steeds meer, steeds dieper.

Het doet pijn.

Langzaam drogen de tranen,
langzaam word ik rustig.
Al weet ik maar al te goed,
die rust is maar voor even.
het verdriet is zo weer terug,
heviger dan ooit tevoren.
En dan begint alles weer opnieuw.
Een eindeloze cirkel.