Eenzaam

Wat als de kou van binnen zit,
waartegen je je niet kunt kleden?
De voordeur uit zo moeilijk is
door hoge drempels uit ‘t verleden.

Als stilte hoorbaar wordt, zelfs gaat te keer.
Zich onverstoorbaar stort, in wegslaan van seconden.
De tijd die heelt, doet juist zo’n zeer.
De angst besteelt, wat rest zijn open wonden.

Wat als de kou van binnen zit,
waartegen je je niet kunt kleden?
Er enkel afstand, zonder nabijheid is
‘t Maakt ons zwerver in het heden

Waar hoor ik thuis, ‘k weet niet waar mijn verlangen is?
Het ‘eigen huis’ voelt aan als een gevangenis.
Geen schreeuw, alleen, gelaten, slechts kilte.
Massieve leegte zonder gaten, neerdrukkende stilte.

Nu niets mijn huid of hart nog raakt.
Verstild, verkild; ben ik volkomen naakt.
Wat als de kou van binnen zit,
waartegen je je niet kunt kleden?


Huib van Riet