Het bos

Op het zachte mossige gras lag een eenzame tak vlak
Naast hem de dikke ronde eik waarvan hij afbrak
Maar op een morgen werd hij wakker van gekitel
En lachte de tak iets kroop over hem hij voelde het
Het was een slak de tak moest rollen van plezier
Het werden besten vrienden en gingen voortaan
Samen op zwier de tak was onder de indruk van zijn
Blinkend spoor mischien kunnen we je maken riepen
Ze samen in koor en de slak verzamelde een helle hoop
Van zijn slijm en hangde de tak trug aan de boom met
Zijn lijm en als je stil bent hoor je in het bos nog altijd
Gelach dat is de slak die op de tak zit en hem nog steeds
Kitellen mag.

EINDE