21 april 2012

Het gekras op tafel
de hond die rommelt
waar je zo lang op heb gewacht
zwetende handen
gebijt op de pen
nagels die tikken
schoenen die schuiven
de blik in de ogen
wie had dat ooit gedacht
de tijd nadert
de trein stopt, mensen stappen uit
En het bankje bladert
de roos vol in bloei
waarvan de bladeren de knop verlaten
elke dag weer, doet het zeer
verkeerde plek op de verkeerde tijd
een botsing, en het leven
is nooit meer hoe het was
hadden we maar geduld
dan was het nooit
jouw naam geweest
wat ik in de krant las