vechten tot het einde

soms is het raar
hoe het leven gaat
jij en ik samen
wat hebben we veel mee gemaakt
tot midden in de nacht ruzie maken
tot aan 'het spijt me' zeggen
samen liggend op de straten
veel zat ons tegen
het werd niet makkelijk gemaakt
maar zolang we elkaar hadden
konden wij ertegen aan
en bleven we vechten..
tot het einde
het waren altijd je ogen
die keken en zeiden
jij blijft van mij
ik hou je hartje altijd bij me
want geen één liefde zal zijn
zoals de jouwe en de mijne
we waren jong en naïef
en daar ging het mis
we deden zoveel voor elkaar
en daar ging het mis
je deed de deur open
en lachte
terwijl je normaal in me armen sprong
omdat je niet kon wachten
ik keek in je ogen
en zag een ander
vanaf de dag dat je zei dat alles was veranderd
en vanaf die dag
wist ik wat liefde was
want de pijn in me hart brak me
en vanaf die dag..
ben ik iemand anders
en nu ben je al heel lang niet meer de mijne
ik weet we waren zo jong
maar kon ik dat maar blijven
want wij weten dat echte liefde overwint
en we hebben maar één ding nodig
een nieuw begin
een nieuw begin voor ons tweeën
want één dag samen zijn
kan ons weer binden voor het leven
je weet het
één zoen in de trein
met vier woorden
deed het vuur weer vlammen
alsof we nooit ouder zijn geworden
Want nog steeds
vergeven wij elkaar.
En dat is ook net wat onze liefde maakt.
En waar liefde voor staat
elkaar vergeven,
En er zijn voor elkaar,
ons hele leven.
En daarom wil ik dat je weet wat er ook is,
Of je nou zegt dat je me haat,
of dat je me mist.
Ik er voor je zou zijn,
als je staat in de koud,
Want ik kan er niet om heen,
dat ik nog steeds van je houd.