1001 Gedichten
vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
Waangelaat
Bomen wuiven soms in lentelach
achter de horizon denkt zij weer
hoe ooit de dag in ellende
van een jeugd begon
met stille trom
gaat zij nu terug
maar treurig is haar waangelaat
zij denkt in haar vertrouwde roes
een vrouw is toch een beetje poes.
Reacties op ‘Waangelaat’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!