Zij kon het niet

Tranen in haar ogen
Stond ze voor een spiegel
Langzaam met haar hand op de spiegel
volgde ze haar beeld
Hoe ze er uit zag


Tranen vielen naar beneden
Maakte donkere vlekken op de grond
Geluidloos herhaalt ze de woorden
Die ze elke dag hoort


Keek naar haar armen
Waar blauwe plekken op zaten
Voelde aan haar hoofd
Waar bloed langs stroomde
Waar ze is kapot gemaakt


Ze pakte een brief en schreef er iets er op
Langzaam liep ze naar de badkamer
En deed de deur op slot
Het briefje lag voor de deur
Waarop stond:

Ik kon het niet meer aan
Omdat ik lelijk en te anders was.