Medusa

Eens was Ik wijsheid voor de mensheid
en dé Godin, zwart als de nacht.
Nu noemt de mens Mij: monster, gorgon,
te gruwelijk om aan te zien.

Hier achter 'n sissend haargordijn
verschuil Ik Mij voor mensenogen.
Ach, kind'ren Mij verloren, vreest niet
en kijkt niet, als ge niet wilt kijken.

Wat anders rest Mij nog te doen,
de Vrouwe, Oorsprong en Al-Ene,
dan wachten op Mijn kinderen,
Mijn dochters en Mijn zonen, zózeer
gewond door deze mensenwereld,
dat zij Mijn zwarte slangen grijpen,
Mijn zwarte lokken wijd - openen.

Ik wacht hier op Mijn kinderen
wild, onverschrokken, moe van leugens
en vastberaden - te sterven
door in de spiegeling te zien
- van Mijn ongesloten ogen.

Vrije vertaling door: 白狐

Originele versie van Ivan Granger zie:
http://www.poetry-chaikhana.com/Publications/Real_Thirst/#medusa