Zonder jou

Ik werd wakker in een droom vandaag.
Om de koude van het sarcastische, en mijn koude voeten op de grond.
Vergeet gisteren.
Herinnering.
Ik doe alsof ik er niet meer ben.
Een klein stukje van hypocrisie.
En ik ben nog in het kielzog van de fout, traag om te reageren.
Zelfs al ben je zo dicht bij mij.
Je bent nog steeds zo ver weg, en ik kan je niet terug brengen.

Het is waar.
De manier waarop ik het gevoel.
Werd beloofd door je gezicht.
Het geluid van je stem.
Geschilderd op mijn herinneringen.

Ik raakte je en je sloeg me terug.
We vallen op de vloer, de rest van de dag staat nog steeds.
Fijne lijn tussen dit en dat.
Wanneer dingen mis gaan doe ik alsof het verleden niet echt is.
Nu ben ik gevangen in dit geheugen.
En ik ben nog in het kielzog van de fout, traag om te reageren.
Ook al ben je dicht bij mij.
Je bent nog steeds zo ver weg, en ik kan je niet terug brengen.

Ik ben met jou.
Nu zie ik.
Het houden van alles, zit binnen.
Nu zie ik.
Zelfs wanneer ik mijn ogen sluit.
Nu zie ik.
Jou, zelfs wanneer ik mijn ogen sluit.

Nee, maakt niet uit hoe ver we zijn gekomen.
Ik kan niet wachten om morgen te zien.