Alleen

ziek en alleen
zonder vrienden zo gemeen
zoekend naar een uitgang
voor de dood is ze niet meer bang
alleen pijn is wat ze ziet
alleen verdriet
terwijl ze verder en verder weg zakt
is er niemand die haar hand pakt
niemand die haar uit de zwarte plek bevrijd
ze durfde het niemand te vertellen, nu is ze zichzelf kwijt
ik kijk in de spiegel geen traan op mijn gezicht
andere noemen mij een eng wicht
ik legde mezelf nooit bloot
dat was het moment
"nu is ze dood."