Gewoon niet durven.
Gewoon niet durven.
Jij liep mij voorbij, maar je zag mij niet.
Ik ga daar ook niet staan met een papier in de hand waar op staat een liefdeslied.
Dat ziet er zo raar uit.
Op dat moment voelde ik mij net een ontkruid
Ik groete hem nog, Hallo.
Op dat moment dacht ik had ik maar een lasso.
Dan kon ik hem vangen, en liet ik hem nooit meer los.
Gevangen, in mijn eigen liefdesbos.
Maar ik moet hem eerst nog maar vragen.
Anders vraag ik hem gewoon op een hooiwagen.
Romantischer kan het niet.
Daar is waar ik nu al van geniet.
Durf is alles wat ik nodig heb.
Anders plak ik hen in een spinnenweb.
Dan kan hij niet weg en is hij dicht bij mij.
Dan ben ik als een kind zo blij.
Maar alles is voorbij.
Ik verlangde zo naar die vrij partij.
Huilen is het eninge wat ik kan doen.
Jij was en bent mijn kampioen.
Fantasieen spoken door mijn hoofd.
Ik heb altijd in ons geloofd.
Durven...
Jessicáz.
Reacties op ‘Gewoon niet durven.’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
