Ik leef langzaam weer terug

Ik leef langzaam weer terug,
naar daar waar het begon.
Zie de letters weer, help me
Probeerde wat ik helpen kon.

Leef langzaam weer naar start,
waar ik daarna het lef had om te mailen.
Een meisjeshoofd schudde nee,
en zei het helpt niet om iemand te bevelen.

Rustig begon ik mijn plan,
geloof dat kreeg ik niet bepaalt.
Maar ik was er van overtuigt dat het kon,
en inderdaad, ik heb iemands hoofd gehaald.

Toen alles nog ingevuld worden kon,
maar tegelijk ook al ingevuld was.
Keken ze mijn leven door,
en nu, leven ze zelf echt pas.

Wat zonder mijn ingrijpend bericht,
misschien niet eens meer had gekund.
Het is niet dat ik een hart droeg,
en dat ik graag met zulke dingen stunt.

Maar soms hebben mensen een steuntje nodig,
om op andere manieren naar dingen te kijken.
Er is altijd iets of iemand die dat licht geeft,
en het zwarte wil vervagen maar tegelijk niet zal ontwijken.

Een greep van hulp dat ik aanbood,
dat leek in eerste instantie niet veel te veranderen.
Maar met dat steuntje en inwonende gebaar,
maakte ik dingen anders, voor mezelf en anderen.

Trotsheid is een woord dat ik nu uit kan spreken,
maar ik vind het zo normaal wat ik heb gedaan.
Al denken hun dat ik zal weglopen bij hen,
moeilijk zal het misschien gaan maar ik laat het licht aan.

Want ik weet wat ik hiermee heb bereikt,
en dat ik dat echt niet achter kan laten.
Wanneer om wat voor reden dat wel gebeurt,
dan vallen er namelijk enkele gaten.

In gedachten zal ik die mensen dan gaan plaatsen,
met herinnering zal ik dan moeten door stappen.
Maar ik houdt altijd de mogelijkheid contact te maken,
want ik zal geen opengeslagen boeken dichtklappen.