Het verhaal van de kluizenaar en de zon

In een huisje zonder ramen
woont een oude kluizenaar
Altijd eenzaam, nooit eens samen.
mensen vinden hem maar raar

Hij woont daar met zijn gedachten
en maakt zijn eigen wereldbeeld
Op anderen zit hij niet te wachten,
omdat bezoek hem snel verveelt

De zomerzon klopt op zijn deur
Hij doet voorzichtig open
ziet alle groen, en ruikt de geur
en tranen beginnen plots te lopen

De zon troost hem met haar stralen
en zegt: Het is nog niet te laat
Kom, er is nog zoveel om in te halen,
Wroeging is niet waar het om gaat

De kluizenaar kon zijn leven verrijken
en maakte ramen in zijn huis
Nu hij ook naar buiten kon kijken,
voelde hij zich steeds meer “thuis”

Wie een zon is voor een ander,
opent de ramen van zijn hart
Zonder angst voor wat verandert,
elke keer een nieuwe start...