Had ik maar

tranen diep in mij
maar niet op mijn gezicht
een lach verbergt alles
wat hij heeft aangericht

de pijn verbijtend
ga ik door
zoekend naar alles
wat ik verloor

verdriet blijft bij me
raak het niet kwijt
voel me zo schuldig
heb zoveel spijt

telkens weer die had ik maar
waarom ben ik blijven staan
ik had moeten vechten
had weg moeten gaan

en diep in mij
deed het zoveel pijn
maar moest alles verbergen
ik moest dapper zijn

niemand mocht het weten
schaamde me te diep
en vele dromen kwamen
van zodra ik sliep

ogen dicht, ik durfde niet
wou niet zien wat was geweest
en nu kan ik alleen maar hopen
dat het ooit nog geneest...