Ik wil ze niet!

Ik wil ze niet....wil ze tegenhouden....maar de vraag is of het lukt.
Ik slik...slik en bijt op m,n lip....m,n kaken klemmend op elkaar.
Maar geen ontkomen aan...de eerste rolt al over m,n wang.
Snel kijk ik om me heen..gelukkig niemand tezien,niemand die kan zien hoe die ene traan de voorloper is van vele tranen.
Tranen die over elkaar struikelend een weg over m,n wangen banen.
Een snik welt op uit m,n keel....m,n hart probeert de steen die erop ligt weg tekrijgen.
Maar het lukt niet....niet nu ik m,n verdriet zo verborgen houd voor iedereen...die steen....de last is even tezwaar.

Ik loop snel naar boven...gooi me languit op m,n bed.....m,n hoofd in het kussen....armen om dat kussen geslagen.
Met heftige uithalen laat ik m,n tranen even de vrije loop,verdriet komt in alle hevigheid naar boven toe.
Ik heb zovaak beloofd mensen tebellen als dat nodig zou zijn...maar wetend van mijzelf dat ik dat toch niet zal doen.
Ondertussen blijf ik huilen....er is ook zoveel wat op me afkomt....die last is nu even niet tedragen.
Ik WIL zo graag vooruit....maar elke keer komt er weer rottigheid opdagen.
Ik Wil het allemaal zo graag zelf oplossen....maar het lukt niet..hoe ik daarvoor ook m,n best doe.

En daarom probeer ik maar steeds de opgewekte Dania telijken.
Mijzelf steeds maar weer moed inpratend......word soms moe van dat opgewekte geklets tegen m,n eigen ik.
De telefoon gaat....ik schrik...ga snel overeind zitten,m,n tranen veeg ik snel van m,n wangen...net of men dat door zo,n ding kan zien.
Ik loop naar beneden....pak op en zeg m,n naam...iemand vraagt hoe het gaat,gaat goed natuurlijk...ik laat niets blijken.
Handig weet ik het gesprek een wending tegeven die nergens opslaat maar het werkt zoals altijd.
En denk zoals zovaak...je had actrice moeten worden m,n beste meid.