Vraag aan mezelf

Heel me leven is een vraagteken,
Wil nog niet gaan want ik sta zeker,
In het leven al leef ik niet volgens regels die me baan breken. Of tussen grote groepen haat kweken.

Tederheid is wat je in een sprookje ziet,
De tegenslagen blijven staan in me leven dus ik beloof je niets.
Ik vind het leven wel een bitch, maar ik ben zo geliefd,
Omdat ik zo geniet terwijl ik al me kansen zo vertief.
Terwijl ik al me dromen zie, voel ik alle hoop varen.
Mam ik leun op jou, gelukkig doen we nog een hoop samen.

Ik vraag aan mezelf, wat de waarde van een feit is,
Omdat we niet meer weten waar de grens van onze pijn ligt.
Ik vraag aan mezelf, wat de betekenis van blij is,
Voel me oncompleet, ik kan niet vinden waar de pijn zit.
Ik vraag aan mezelf, wanneer ik zeker weet dat het me tijd is, en is het me tijd heb geen zorgen want ik zei niks.
Ik vraag aan mezelf, hoelang het nog duurt want de tijd tikt.
Maak mezelf gek door de stress die in mij zit.

De meeste dromen die ik had heb ik nageleefd.
En ik zie in dat ik het type ben die vaak vergeeft.
En ik zie in dat ik me dagen op de straat bezeet.
Maar ik zag niet dat ik ondertussen met haters leef.
De mensen waar om ik geef, die nemen haters mee.
Koppijn als ik opsta, alsof ik weer met een kater leef.

Want er zijn zo'n weinig dingen die me echt gelukkig maken,
Wil de tijd bezitten zodat niemand nog me rug kan raken.
Heb alleen vertrouwen in me moeder,
En ik zie ook geen reden om er nu nog naar te zoeken.
Moet je leven volgens de regels, uit alle boeken,
of gewoon doen wat jou het beste lijkt en af en toe boeten?
Ik voel het, maar mensen weten niet wat we bedoelen.
Is er een reden of laat ik me leiden door gevoelens?