Was ik maar nooit geboren

Was ik maar nooit geboren...

Ik weet dat ik die woorden niet hoor uit te spreken.
Maar ik weet wat ik zeg en ik weet wat die woorden betekenen.

In jou buik heb ik mij negen maanden lang zo veilig gevoeld.
Maar als ik wist wie je was, had ik het liefst alles teruggespoeld.
Helemaal terug naar het begin, waar ik nog helemaal niets was.

Toen ik in je buik zat, wenste jij elke dag dat ik niet geboren mocht worden en niet mocht leven.
Terwijl ik in jou buik al die tijd dacht, dat jij mij straks al je liefde zou geven.

Je hebt me in de eerste jaren van mijn leven erg verwaarloosd.
Ik betekende niks voor je en werd door niemand geholpen en getroost.

De verschrikkelijke klappen die ik kreeg om geen reden, dag in en dag uit.
Ik leefde elke dag in angst en bedekte de blauwe plekken op mijn huid.

Ik wenste elke dag, dat als ik geslagen werd iemand me zou horen, door mijn harde kreten.
Maar niemand wist wat er binnen deze vier muren gebeurde, niemand die het kon weten.

Mijn geduld raakte op en ik werd met de dag steeds zwakker en zwakker.
Donkere wallen onder me ogen want elke nacht was ik klaar wakker.

Ik begon het op gegeven moment op te geven.
Mijn geduld raakte op en ik wou niet meer leven.

Dat ik niet meer zou leven, wat jij altijd had gewild, zou zo maar op een keer kunnen gebeuren.
Alleen de vraag was, hoe lang zou het nog duren?
Misschien wel weken, dagen of al over een paar uren.

Ik deed je helemaal niks en was je altijd gehoorzaam.
Maar daar brak mijn moment aan en ik verliet mijn lichaam.

Ik vertrok van dit wereldse leven met alleen mijn ziel en ik voel de vreugde die ik al die tijd zocht.
De vreugde, die ik bij jou nooit voelen mocht.