Horizon

ik liep over het strand,
zonder iemand om mij heen.
met mijn voeten in het zand.
alleen mijn voetstappen, heel alleen.
niemand die mij troosten kon,
alleen die prachtige zee,
met die mooie horizon,
ging alsmaar met me mee...

maar daar, daar aan die horizon,
stond ook iemand te staren.
bruin door de zon,
en mooie blonde haren.
breed postuur,
zijn gezicht kon ik niet zien.
we stonden daar wel een half uur,
maar hij had mij nog niet gezien.
toen opeens... zag hij mij staan.
ik zag lieve helderblauwe ogen,
in het licht van de maan.
dat was jij...

de wind waait door je haren,
de horizon boven de zee...
je stond daar weer te staren.
ik staarde met je mee.
nu was er een glimlach,
over je lieve gezicht.
ik was de enige die het zag.
alleen mijn ogen waren op jou gericht.
opeens was daar je hand,
die trok jou met me mee.
naar het grote strand,
naar die mooie zee...

nu waren we niet meer alleen,
altijd samen.
altijd jou om mij heen...