Eindeloze vlakte word mijn dood.

Op en eindeloze vlakte is waar ik sta.
Ik schreeuw…
Niemand die me horen zou.

Ik zou willen vliegen, weg van hier.
Vliegend boven zee,
Hoor ik mijn veertjes in de wind.
Elke vleugelslag kom ik dichter bij m’n dromen.

Ik vlieg eindeloos lang.
Ik zie een oog.
Een oog, die me vragend aankijkt.

Ik open me ogen,
En sta nog steeds op die eindeloze vlakte.

Ik ga zitten.
Ik laat mezelf kwellen door de gedachtes in m’n hoofd.

Het voelt alsof ik in een wilde zee zwem.
Alles om me heen is goed.
Hoe de golven bewegen, hoe de stroom je meeneemt.
Alles is goed, behalve dat ik niets goeds wil.
Ik wil uit de stroming.
Weg van goed.
Maar hoe harder ik probeer, hoe dieper ik zink.

De eindeloze vlakte word m’n dood.
De eindeloze vlakte waarin niemand ooit heeft geloofd.