Onweerstaanbaar slecht

Ik zie de omlijningen van zijn strakke figuur schijnen onder de koude maan.
Hij is zo arrogant en weet iedereen te vergiftigen met zijn kille hart maar nu ik de regen op mijn wangen voel is het alsof ik zijn laatste tranen opvang.
Nu dat hij er niet meer is. Ik zou hem willen vastnemen en mijn handen om zijn hart leggen om hem warmte te schenken.
Ik mis het geluid van witte pianotoetsen die geen dansende noten in de kamer meer laten zweven. Enkel de leegte die hij in zijn hart had is losgelaten en omringd nu mijn wereld.
Vergiffenis ligt op mijn tong maar de pijn snoert mijn lippen.