Voorbij

Ik weet nog goed, toen we nog waren in elkaars leven,
er was ons zoveel moois gegeven.

Die mooie momenten die ik nooit zal vergeten,
we plakten zo aan elkaar, zoals magneten.

Waarom veranderde alles zo snel,
opeens leek het wel een levens echt spel.

Waar was het vertrouwen gebleven,
er viel alleen nog maar pijn te beleven.

Geen hukje of een lief woordje naar elkaar,
alleen nog maar verwijten daarin schuilde al het gevaar.

Hoe heeft dit zo ver kunnen komen,
waren het dan allemaal maar zinloze dromen?

dat dit heeft kunnen gebeuren was voor mij al die tijd ondenkbaar,
maar wat ik nu wel weet is, wij hoorden gewoon niet bij elkaar.