Een brief naar jou, mama

ik mis de mond om mee te praten,
Het oor dat luistert naar wat ik zeg.
Laat me even met je praten,
Inmiddels bijna 18 maar kan je niet vergeten.
Al zou ik dat het liefst willen,
Ik wil het anders doen als jou.
Daarom deze brief,
Een brief met al mijn vragen.
Want waar ben je nu?
Hoe gaat het?
Wat is er allemaal gebeurt?
Zelfs die kleine dingen,
Allemaal heel standaart,
Maar ik weet niks van je.
Ik heb zoveel gehoord,
Maar wil het graag van jou horen..
Al is de stap om deze brief te versturen te groot.
Het liefst zou ik je vergeten,
Gewoon doen alsof jij niet bestaat,
Maar dat kan ik niet.
Er is zoveel gebeurt,
Kon ik je maar alles vertellen.
Konden we maar gewoon opnieuw beginnen,
Dat je gewoon een moeder voor me kan zijn,
Maar met die gedachten doe ik mezelf alleen maar pijn.
Want je zou nooit een moeder kunnen zijn.

1 december 2011