Is het over?

Het ging allemaal zo goed.
Je was altijd zo lief.
Je kon niks fout doen in me ogen.
Totdat de dag aangekomen was dat je me had geslagen.
Die dag veranderde alles.
Vanaf dat moment werd ik bang voor je.
Vanaf dat moment wist ik niet meer of ik wel iets tegen je kon zeggen.
Ik wist het niet meer.
Je bent snel boos ineens.

Maar wat je nog niet weet is iets heel ergs..
Er groeit een kindje in me buik.
Een lief,mooi,klein kindje.
Dat van ons is.
Jij hebt altijd tegen mij gezegt: als je zwanger wordt, dan laat je het weghalen.
Hoe dan ook.
Ik heb altijd tegen je gezegt dat ik het daarmee eens was, maar diep in me hart wist ik dat ik dat niet kon.
Ik wist dat ik het kindje niet weg kon laten halen als ik ooit zwanger zou raken.
Nu het moment er eenmaal is, denk ik er nog zo over.
Ik kan óns kindje niet weg laten halen.
Ik moet het jou nog vertellen.
Ik weet niet hoe.
Want ik ben bang dat je boos word, en dat je me dan slaat.
Maar dit keer niet in m'n gezicht, maar in me buik.
Zou je dat doen?
Zou je me zoveel pijn aandoen?
Ik ben bang om jou kwijt te raken door dit kindje.
Ik ben bang om jou reactie.
Ik weet niet hoe ik het moet brengen.
Als ik het zeg denk ik dat ik meteen wegduik om mezelf te beschermen tegenover jou.
Ik hou van je, je bent me alles.
Dat meen ik serieus.
Maar zeg het nu wat wil je?
Ookal ben ik zwanger wil je mij met het kind, want zonder het kind hou je mij ook niet langer.