Ogen lachten weten

ik wilde je wat golven geven
pakte water uit de zee
alleen het schuim bleef over
handen deinden zachtjes mee

ik keek verbaasd
jij lachte om mijn falen
koppig ging ik door om
toch die golven te gaan halen

je hebt me toen de wind geleerd
van stroming en getijden
ik dacht niet echt verkeerd
maar schoof de logica terzijde

we golfden samen zee
mijn ogen lachten weten
we dreven met de winden mee
jouw rust ging wijsheid heten