Te vluchtig

je schemert
op de grens van mijn gedachten
helder en weer vaag

ik zit hier
stil te wachten
tel de uren van vandaag

hoorde je
in een gesprek van lang geleden
je ogen spraken nog het meest

je zou weggaan
zonder reden
vond het welletjes geweest

was verdwenen
voordat ik je had gekust
zag een glimpje van je benen

het heeft zo moeten zijn
je was voor mij te vluchtig
de herinnering doet pijn