Gehuld in pijn en verdriet.

Ik zie een meisje gehuld in pijn en verdriet. Ik kijk om me heen, maar anderen zien haar niet.
Ze doet haar masker op en rent met de rest mee. Als iemand vraagt die af te zeggen, zegt ze gerust nee. Want niemand mag het zien en ze slaat op de vlucht. Ze blijft rennen, totdat ze blijft steken in de lucht.
Ze kan niet meer, ze is helemaal moe. Ze kijkt om zich heen, maar kan nergens naar toe.
Stil kijkt ze naar boven, op zoek naar de maan. Ze zucht zachtjes: is het nu niet beter om gewoon te gaan?