Een masker op

Je vertelde me dingen die ik niet wilde horen,
omdat je me pijn deed met je woorden,
ja is de antwoord op je vraag want ik ben mezelf verloren.
En daar stond ik dan helemaal alleen,
ik kon alleen maar huilen maar dat veranderde meteen.

Ik zocht een uitweg, om er zelf uit te komen,
toonde mijn gevoelens,
dus die tranen kwamen naar boven.
Ik zag mezelf niet meer staan,
en daardoor veranderde ik,
je zag het meteen en daar schrok ik van slimmerik.

Hoe ik deed zo ben ik al jaren,
ik heb een masker op maar dat kan ik verklaren.
En ik hield me stil, omdat ik het niet kan vertrouwen,
ik weet ik moet het proberen, om op mensen te bouwen.

Ik kan met praten mijn gevoel niet verwoorden,
het verleden van mij is zoveel en dacht je zou het vast
niet willen horen.
het spijt me maar je zoekt naar iets anders,
en ik sta echt wel open voor je vragen,
maar ik kon het niet verklaren.

Ik blijf daar maar over stil,
het doet me pijn om erover te praten.
Het is zo: Ik bevind me op een pad met obstakels aan elke zijde,
Ik moet door en ik kan er alleen over schrijven.
Ik heb tranen vol verdriet, en door die masker is niemand die het ziet.

Nu hoop ik dat je ziet,
dat ik echt een goede reden heb, waarom ik zo ben.
Sorry.