Mijn eigen ik met vriendinnen

Ik kijk naar mezelf
In die prachtige spiegel
Die ik heb gekregen van me vader
Ik zie mezelf en ik lach

Toch is er iets,
wat mij ontbreekt.
Is het iets kleins?
Ik weet het niet.

Ik denk er even over,
wat het zou kunnen zijn.
Dan weet ik het weer.
Ik voel me niet zoals ik ben.

Ik kan niet zijn wie ik ben,
ik wordt tegengehouden.
Me vriendinnen staan voor me klaar
en spreken me de moed in.

Het enige wat telt
is de vriendschap met vriendinnen.
Zelfs mijn eigen gezin
ziet me niet meer staan.

Zo kan je niet leven
dat is echt niks
Ik kijk weer in de spiegel
er rolt een traan over me wang

Ik zucht even diep
Kan dit nou echt niet anders?
Kan ik die ruzies niet veranderen?
nee, die ruzies zijn niet alleen mijn schuld.

Dat is de zin,
die ik moet zeggen van een kennis.
Ik mag niet opgeven,
nee ik moet vechten.

Ik vecht..
Ik huil..
Ik bereik iets
ik lach..

Lieve vrienden,
allemaal heel erg bedankt voor alle steun
Ik vind het echt fijn dat ik jullie heb
Dank jullie wel!!!