Instorten

ik brokkel af, ik stort in
alles donker, ik zie niks meer
misschien het einde, maar zeker geen begin
ik wankel, straks val ik neer

ooit stond ik sterk op beide benen
maar mijn schouders dragen te veel last
nu moet ik huilen, tranen, wenen
voordat ik doorzak hou ik mijn hart vast

en ik weet dat er mensen zijn
maar ze herinneren mij er aan
en dat doet alleen maar pijn
maar toch ondersteunen ze me om te blijven staan