Kon ik nog maar

Nog één keer het mooiste gedicht schrijven,
Met woorden die je altijd bij zullen blijven,
die je zeggen wat ik nog nooit heb gezegd.
Samen staren naar de zon die onder gaat,
Je weet beiden dat het om ’n wonder gaat,
Een wonder, zo mooi, zo puur en zo echt.

Nog één keer een kus, een sensuele zoen,
Zo eentje die je duizend keer over wil doen,
Met vingers die zacht kroelen door je haar.
Samen zwijgend turend over de kalme zee,
Wat morgen is, hebben we geen enkel idee.
We hebben slechts aandacht voor elkaar.

Nog één keer je naam schrijven in ’t zand,
En die andere hand zoekend naar jouw hand.
Dit is niet het einde, dit is pas het begin.
Want wie zonder liefde leeft, leeft niet,
Wie buiten de liefde kan, die geeft niet.
Want wat heeft leven anders nog voor zin?