vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
Stille Oorlog
De regen tikt zachtjes op het dak.
In mijn hart zijn het kogels.
Uit mijn keel ontsnapt een zachte snik.
Een storm raast in stilte door mijn hoofd.
De stille strijd met mezelf.
Bevangen door jouw koude blik.
Van jouw niets zegenden oog.
Jouw twinkelende gezicht.
Veranderd,
Het heeft geen betekenis meer.
Want alles is verandert
In mijn binnenste ik
Ingezonden door
Niemand...
Geplaatst op
16-09-2011
Geef uw waardering
Op basis van 4 stemmen krijgt dit gedicht 3 van de 5 sterren.Tags
Oorlog Stilleoorlog Tranen VerdrietReacties op ‘Stille Oorlog’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
