1001 Gedichten

1001 gedichten

Zet ook uw gedichten op 1001Gedichten.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht
vorige gedicht

Onmogelijk

Maar steeds als ik denk dat de muur is opgebouwd, valt hij om. Steen bij steen probeer ik hem weer op te bouwen, maar ik kan het niet alleen. Ik praat en lach als de beste, maar niemand ziet dat ik het niet echt meen.

's Avonds kijk ik uit mijn raam naar de sterren aan de hemel. Het is onmogelijk om er een te pakken, dat kan gewoon niet. Ze schijnen altijd zo mooi, alsof niks ze kan breken. Hoe graag ik ook verder wil, het lukt niet, ik blijf steken.

Als klein meisje speelde ik buiten, gleed ik van de glijbaan en zat ik op de wip. Viel ik van de schommel, dan was het vallen en opstaan. Dan ging ik verder met waar ik was gebleven. mensen zeggen dat het nu de tijd is om te leven. Steeds vaker begin ik daar naar de streven.

De muur blijft zo ongebouwd als die is, de sterren blijven onbereikbaar en de tijd kan niet meer terug. Ik moet verdergaan en de waarheid onder ogen zien. Maar hoe kan dat als ik nog steeds vlucht?

vorige gedicht
Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Geplaatst op

Geef uw waardering

Op basis van 5 stemmen krijgt dit gedicht 3 van de 5 sterren.

Social Media

Tags

Leven

Reacties op ‘Onmogelijk ’

  • heel mooi geschreven,jammer dat ze je geen sterren geven..dus van mij wel...5sterren

    Verwijderde gebruiker - 05-10-2011 om 22:04

  • je mag 5 sterren van mij pakken, prachtig gedicht. wees jezelf, je zult zien, het werkt. trek je niets aan van een muur. probeer weer dat kleine, en nog onwetende meisje te worden. alleen zo kan je je muur opbouwen. liefs anouk.

    Anouk - 06-10-2011 om 19:55

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Onmogelijk