Waar ben je?

Niemand wist wie ze was
Een soort van Onzichtbaarpersoon,
Waar je liever niet mee omging
Omdat je bang was om gepest te worden.

Elke keer opnieuw stond ze daar
In het zelfde hoekje naast het raam
Haar lange blonde haren verscholen achter haar capouchon
Haar ogen naar beneden starend, naar het puntje van haar oude versleten gymschoenen.
ze was heel jongs, hoorde te spelen, te lachen en zich nergenst druk om te maken. Maar zij was wat anders, zo onzeker over haar eigen doen en laten.

Altijd die koltruien die alles bedekte, zodat niemand het zou zien
Haar lange blonde haren slap langs haar gezicht, niemand die wist wat er met haar was, en niemand die er achter zou komen.
Nooit zij ze wat, dat was wel bekend, niemand die zich er ook druk over maakte.