Een zee van verdriet.

Ik word meegepakt door een zee van verdriet.
Ik kan niet meer blijven staan,
ik probeer me aan iets vast te grijpen.
Maar, het is te laat.
Het is al gebeurd..

Alles kropt zich op.
Alles komt op het zelfde moment.

De zee van verdriet is sterk..
Misschien zelfs te sterk.
Ik kan het niet houden.. Ik laat me meevoeren.
Ik probeer een traan te ontwijken en zelfs dat is te sterk.

Ik heb het gevoel dat het allemaal voorbij is.
De woeste zee is nu veranderd in een rustig hand.

Een rustig hand die me vraagt mee te komen.
Mee naar een leven zonder pijn en leed..
Ik stemde in en ging mee..
Maar het was niet wat ik verwacht had.

De zee werd weer wild zelfs wilder dan ervoor.
Er kwam een storm..
En die wilde maar niet overgaan.

Ik vroeg om bescherming.. Aan die liefdevolle hand, maar hij had me zonder een woord of teken al laten weten dat ik het niet waard was..