Vaderdag pap!

Je was bij me vanaf de eerste dag.
Je liet me de wereld zien met je mooie lach.
Je zei dat de wereld een mooie plek was voor mensen,
en iedere keer als ik jarig was dat ik voor ze mocht wensen.
Ik was blij met jouw, omdat je altijd bleef bij mij.
Je maakte me zo blij, ik voelde me echt fijn.
Het was jouw dag pap, vaderdag!
Dus ik wilde je cadeau geven met een brede lach,
maar toen ik naar je toe wilde je gaan.
Ik wilde vragen waar je heen gaat.
Je zei tegen me dat ik jouw nooit zal zien..
en ik liet me cadeau vallen, papa je deed me zo veel verdriet.
Ik bleef in me kamer huilen voor uren.
Ik hoopte dat je bleef en tussen de deur ging gluren,
maar toen ik naar de woonkamer ging was je er niet meer.
Je deed me pijn pap, je deed me hart zo veel zeer..
Toen ik eindelijk me ogen open deed.
Zag ik de wereld.. Het was niet mooi pap.. Het was wreed!
Mensen hebben pijn en zijn al hun dierbare kwijt.
Net als ik toch? 'Je lieve meid.'
Nu ben ik ouder geworden en nog steeds helemaal kapot.
Ik snap nog steeds niet... Je moest niet gaan je mocht!
Maar ik denk dat je toch 1 ding heb bewezen,
dat ik nooit van me leven, jouw gedachten van toen kon lezen.