haar eigen fout

Er was een meisje die zielsveel van haar papa hield.
Ze waren beste vrienden,tot ze ruzie kregen.
Er vielen woorden wat zij niet zo bedoelden.
Haar papa zweeg en slikte het door.
Ze was het beu thuis en ging bij haar nicht slapen.
De volgende ochtend stond haar familie aan de deur met veel getreur.
Je papa is gestorven.Ze dacht hij was men beste vriend,men liefste vader,men alles...
Maar nu ben ik alles kwijt allemaal door woorden die ik niet meenden. Ze dacht daarna altijd dat haar beste vriend haar haatte... Ze werd altijd maar boos,ze kon het gewoon niet meer aan.
Haar beste vriend was weg,weg voor altijd...
Ze kropte alles op...
Ze hield zo van hem,zo veel van hem.
Hij is naar de hemel,en hij zal daar altijd op haar wachten totdat ze er zelf naar toe kan...
Waarom kon hij geen afscheid nemen?Waarom deed hij het?Waarom liet hij haar in de steek?Altijd maar waarom,maar nooit zal er een antwoord op komen...Maar ze geeft de hoop niet op...Ze zal de antwoorden vinden,dan pas kan ze rusten...