Ik ben je kwijt

Proef de lange dagen, steeds verkort tot in de nachten.
En ontwaak ik in de diepste droom, dan is het nog zo prachtig.
Je lach die een vertaling van mijn liefde kan beschrijven.
En de blikken in je ogen, als de sterren hemels blijven.

Maar tranen zullen spreken, ik bedoel me woorden breken.
Voel het missen van gevoelens die niet sluiten bij datgene.
Wat ik vroeger nog kon raken als de ware dat voor later.
Maar nu is het zo gegaan dat zelfs het later niet bestaat.

De ruzie dat omringde mij in stilte voor de storm.
En zag de duister als een grote kant dat mij echt overwon.
Structueel gezien was ik in feite best wel dom.
Maar goed , niet wetend in geweten was eigenlijk ook een norm.

Want ik voelde me zo slecht, dat ik jou woorden niet kon proeven.
En het spijt me voor de pijn, ik had het werkelijk niet bedoelt.
Want ik hoop dat het vergaat, zoals de wens naar jou verstuurd is.
Nu dat gene niet meer bij me staat, weet ik nu wat ik mis!