1001 Gedichten
vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
Langzaam glij ik uit
de vuisten beuken onbarmhartig hard
tegen mijn krampachtig blij gelaat
mijn handen werken af wat moet
maar in mij breekt het hart
de roze kleur is reeds verbleekt
waar zelfs het wit gebroken is
de stilte die me groet
dat is me veel te veel
langzaam glij ik onderuit
het licht dooft snel, gaat uit
het wordt grijs, daarna zwart
als ik mijn ogen eindelijk sluit gemaakt
Ingezonden door
maylie
Geplaatst op
03-08-2011
Over dit gedicht
langzaam glij ik uit
Geef uw waardering
Op basis van 2 stemmen krijgt dit gedicht 3 van de 5 sterren.Tags
Onbarmhartig VerdrietReacties op ‘Langzaam glij ik uit’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!