Verlaten en Herboren

Vroeger zat ikzelf in een dal waar ik niet uit kon komen,
ik zat vast aan andere en kon zelf niet loskomen.
Ik dacht altijd '' als ik zo doe, mogen zij mij wel'',
ze waren gemeen en waren fel.

Ik probeerde altijd bij iemand te horen,
ikzelf was zo nooit geboren.
Na jaren van proberen en iemand zijn die ik niet was,
gooide ik mijzelf op m'n bed met m'n eigen tranenplas.

Ik wilde nooit zo zijn, zo nep en anders,
ik wilde iemand zijn, iemands medestander.
Jaren later ging ik naar een nieuwe school en een nieuw huis,
op deze plekken voelde ik mij eindelijk thuis.

Ik kon mijzelf eindelijk zijn en vrolijk lijken,
maar niet lijken maar ook doen.
Die neppe ik die ik gemaakt had, kon ik eindelijk
van mijzelf afdoen.