Haar kuise lach

had een afspraak
met de werkelijkheid
zij confronteerde mij
was harder dan ik dacht

wilde waarheid schikken
maar ze gaf niet thuis
haar kuise lach hing naast het kruis
ik voel de pijnen in mijn handen

mijn dagen zijn verhuisd
de nachten heeft ze meegenomen
haar kasten eens gevuld met dromen
zijn nu leeg en tot zichzelf gekomen

ik zie hoe onze schaduw
is veranderd zij haakte in
haar schouder iets naar voren
dat gebaar is nu verloren