1001 Gedichten
vorige gedicht
vorige gedicht
De brakheid van bestaan
ze brengen mij
een handvol water
uit de zee om me heen
ik die kwistig strooi
met gebeden uit het
flakkeren van een kerkkaars
als vloeibaar goud
voor hen die dorsten
met het water aan de lippen
maar in de brakheid
van bestaan moeten wij
voor zuiver gaan
de lijnen naar het
paradijslijk groen mogen
geen afvaluitstoot hebben
Reacties op ‘De brakheid van bestaan’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!