Verdrietig en verloren

Ik voel me verdrietig.
Het regent dat het giet,
ik heb je zojuist voorgoed verloren,
maar dat wou ik niet.

De dag sinds ik met je was scheen de zon.
De dag waarop onze liefde voor elkaar werkelijk begon.

Het is voorbij maar nooit meer geeindigt.
Waarom blijf ik toch steeds aan je denken?
Jij blijft in mijn hoofd!
Ik weet dat ik mijn hart nooit meer aan je kan schenken.

Jij en ik is verboden liefde,
maar ware liefde.
We weten het beide, het is echt waar!
Durf je het niet in te zien?
Wij horen bij elkaar.

Het komt door de tijd die we samen hebben versleten.
Wat ik ook doe, ik kan je gewoon niet vergeten.

Ze zeggen, je bent jong,
dit is nog maar het begin van je leven,
dus denk niet aan later en geniet nu het nog kan.
Het leven duurt maar even.

Hoe kan ik gelukkig zijn zonder jou?
Ik wil nooit meer iemand anders,
jij bent diegene die ik vertrouw.

Mijn leven heeft een lot, ik zal op je wachten.
Ik weet dat er een dag bestaat dat jij met de sleutel komt.
Tot die dag zit mijn hart op slot.
Tot die dag zal ik naar je liefde blijven smachten.

Mijn hart hoort bij jou,
jou naam zal er voor altijd in staan.
Er komt een dag dat je iets mist,
dan merk je dat je me niet moest laten gaan.

Ik weet net zo goed als jou dat wij bij elkaar horen.
Tot die mooie dag blijf ik me zo voelen,
verdrietig en verloren.