Geef niet te snel op

Ik loop op het strand en zie een meisje staan.
Niemand die haar ziet, niemand ziet haar gaan,
ik keek en ging bij haar staan.

De zee golvend aan haar voeten,
met haar tenen zie ik haar in het zand wroeten.
Ze denkt over alles wat er komen gaat,
terwijl ze daar helemaal alleen staat.

Je ziet haar denken aan wat er is gebeurd,
dat sommige tijden zijn betreurd.
Terwijl tranen over haar wangen stromen,
waait de wind zachtjes door de bomen.

Ze weet niet wat ze moet doen,
ze is alles verloren.

Haar wonden zitten te diep,
geen middel kan haar verdoven.
Niemand kan meer hoop in haar toekomst beloven.

Alles is versleten, alles is vergaan.
Wat een zielig meisje, kijk haar daar nou staan..

Ik kijk goed naar haar, ik herken alles wat ik zie.
Ik kijk naar de gelijkenis van haar en zie van mezelf een exacte kopie.
Ik ben dat meisje,
ik staar naar de zee,
wachtend op een antwoord,
niemand wacht met mij mee..

Kijkend naar mijn spiegelbeeld in het water, denk ik aan mijn verleden.
Heeft mijn leven echt geen reden?
Ik kan het niet langer aan,
langzaam zie ik mijn wereld vergaan..

Kom op triest meisje wat ik in het water zie,
laat je niet kennen en geef jezelf energie.

Ze zag de prachtige zee ,
Ze zag de mooie blauwe lucht,
ze begont weer te lachen en ze zucht.
Ze begon weer te leven en lachte weer met iedereen mee.

Die zucht heeft haar verholpen van al haar verschrikkelijke pijn, maar wat als ze daar op dat moment niet geweest zou zijn?