Deze liefde is verledentijd

De woorden die jij ooit tegen mij hebt gezegd,
zijn dus niet waar, dit is niet echt.
Je zei; wij zijn voor altijd,
maar hoe kan dat, als we weten dat altijd niet bestaat in deze tijd.
Eerst geef je me het gevoel,
dat je er altijd voor mij zou zijn,
vervolgens maak je me kapot vanbinnen,
en laat je me achter met veel pijn.
En ondertussen ook nog eens er wel zijn voor de anderen,
en zeggen: je bent wel aan het veranderen.
Misschien heb jij nooit in de spiegel gekeken,
jezelf nooit eens goed bekeken,
want het enige wat jij ziet,
is je eigen geluk, en mijn verdriet dat zie je niet.
Altijd heb jij jezelf op nummer 1 gezet,
niemand kon daarbij, die plaats was bezet.
Zo kan ik nog wel veel momenten op noemen wanneer jij zo was,
wanneer jij egoïstisch was, en mijn zorgen niet zag.
Altijd wilde jij het beste hebben,
en dan er door heen praten, als ik iets had te zeggen.
Ik moest alles toestaan,
ik moest diegene zijn die niet sterk kon staan.
Liep altijd maar een beetje achter je aan,
bang, dat je me zou laten gaan.
Maar nu ben ik niet meer bang, en zeker niet voor jou,
omdat ik die tijden tussen jou en mij, niet meer in mijn hoofd hou.
Ik vergeet die tijden van verdriet en pijn,
ik vergeet de tijden van jou en mij.
Nou kun je wel zeggen: 'hoe kun je dat nou doen tegenover mij?'
maar ik ben mezelf aan het beschermen tegen nog meer pijn.
Ik ben een muur om me heen aan het bouwen,
en laat alleen mensen binnen die ik kan vertrouwen.
Bij de deur zal ik vragen voor een wachtwoord waarvan ik denk dat jij die toch niet zal weten,
omdat ik weet dat je het nooit zal onthouden, omdat je onze tijden ook zo snel was vergeten.