De pijn...

Het moeilijkste moment op toe te geven.
Het punt waarop de tranen maar blijven komen.
Dagen zonder kleur.
Zonder ook maar een enkel doel.
Wie kan het voor mij vertalen..
Wie kan mij het uitleggen..
Niemand die me ooit zal begrijpen.
De pijn van toen, die ik nu nog steeds als littekens in mijn hart heb staan.
Met elke gedachten door me hoofd, word het alleen maar donkerder in het leven.
Als of bij elke stap er weer een lampje uit gaat..
En vervolgens verder ga in de duisternis.
De stappen die ik zet, nooit zal zien.
Een toekomst die ik me later nooit zal herinneren.