Eindelijk een lichtpunt

Eindelijk zie ik in de verte een licht
Sta stil mijn ogen vast op het puntje gericht.
Hier heb ik op gewacht al een hele lange tijd.
Op veel dingen trots, van veel dingen spijt.
Mijn gedachten gaan naar hoe het was.
Van mijn eerste jaren tot in de zesde klas.
Later samen met de vrouw van wie ik hield.
Die daarna heel mijn leven heeft vernield.
Aan mijn vriendin Monique van wie ik hou.
Met wie ik nog heel graag trouwen wou.
Nog even wachten dan wordt alles beter.
Het licht is genaderd tot op z’n honderd meter.
Ik geef me over, niet van plan om weg te gaan.
Ik hoop dat de machinist me nooit heeft zien staan.