Besef komt te laat

Een muur heb ik gebouwd,
heel sterk en hoog.
Rond mijn hart,
als een boog.

Maar iedere keer als ik het weer heb gehad,
en denk hij is voorgoed uit mijn hart.
Dan duik je weer op, maakt me blij.
Mijn sterke muur word dan één brei.

Mijn muur zakt dan in elkaar,
Door gewoon een lach of een gebaar.
Ook al klinkt dit echt heel raar,
Maar wat ben ik met die stomme lach of een stom gebaar.

Ik smelt gewoon voor je lieve woorden,
je bent een geval apart.
Maar dan begint het weer,
Die lijdensweg...

De lijdensweg uit mijn hart.

Ook al besef ik het wel
voor jou is dit juist een spel.
Maar ooit zal je beseffen wat je mist
als mijn verliefdheid niet meer wederzijds is.